ONE kongres w New Jersey. Warsztat 3

Pytanie: Pod jakimi warunkami możemy żądać, przyciągnąć i objawić siłę zwaną otaczającym Światłem, która naprawi i połączy nas we wzajemnym poręczeniu, tak abyśmy mogli odkryć Stwórcę, duchowy świat? Jak możemy domagać się od tej siły, aby nas naprawiła? Co jest potrzebne, aby to zrobić?

Odpowiedź: Muszą być spełnione trzy warunki:

1. Wielkość celu
2. Rozpacz z powodu zwątpienia we własne siły
3. Połączenie ze wszystkimi przyjaciółmi

Wtedy wszyscy razem będziemy w stanie osiągnąć to uczucie, które nazwane jest „modlitwa wielu”, po tym jak uczyniliśmy wszystko, co mogliśmy aby się połączyć.

Wtedy przyjdzie Światło i zaprowadzi nas z powrotem do źródła. Co oznacza „do źródła”? Oznacza to prawdziwą prośbę. Jest to otaczające Światło, które przyniesie nam prawdziwą prośbę.

Dlatego zgodnie z mądrością kabały istnieje wyjaśniające Światło AB-SAG i Światło naprawy. Również tutaj wszystko odbywa się w dwóch fazach.

Najpierw robimy wszystko, co możemy. Organizujemy kongresy, prace w grupie i staramy się połączyć, a tym samym przyciągamy Światło, które wyjaśnia nam, gdzie się naprawdę znajdujemy.

To sprawia, że ​​czujemy wielkość celu. Jednocześnie pokazuje ono nam, w jak niskim stanie jeszcze jesteśmy, w stanie, w którym nie możemy wykonać nawet jednego kroku do celu. Jednak te dwa punkty: wielkość celu, nasza rozpacz i zwątpienie w nasze własne siły osiągają dwa bieguny, pomiędzy którymi już istnieje dziesięć Sfirot.

Następnie potencjał między nimi aktywuje Światło naprawy. Ten stan nazwany jest „modlitwą”, ponieważ modlitwa powstaje z dwóch punktów: wielkości celu i uświadomienia naszej nikczemności. Ten wewnętrzny krzyk przynosi nam Światło naprawy, które łączy te dwa punkty przez dziesięć Sfirot i ukazuje nam całe naczynie – kli.

Z 3 warsztatu ONE kongresu w New Jersey, 12.05.2012

Kategorie: Duchowość, KABAŁA, Modlitwa, Intencja, Naprawa, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Warsztaty

Kongres w Gruzji. Lekcja 1

Pytanie: Co to jest duchowy wzrok i duchowy słuch?

Odpowiedź: Pierwsze stadium zrozumienia nazywa się „usłyszałem”, a drugie stadium „zobaczyłem”. Ale nie chodzi tu o uszy i oczy, lecz o poziom, głębię duchowego zrozumienia.

Kiedy człowiek osiąga stan „nie czyń drugiemu co tobie nie miłe”, to znajduje się w stanie „usłyszałem”. A gdy osiąga poziom „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, wtedy osiąga poziom „zobaczyłem”.

Z 1 lekcji Kongresu w Gruzji, 11.05.2012

Kategorie: Duchowość, Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój

Pytanie: Czy członkowie grupy powinni wiedzieć, czego dokładnie brakuje każdemu z przyjaciół i jak należy mu pomóc, czy też wystarczy zadowolić się ogólnym pojęciem „miłości do przyjaciela”?

Odpowiedź: W naszym ziemskim społeczeństwie człowiek może pomoc innym tylko jeżeli są bogaci i biedni, mądrzy i głupi, silni i słabi, itp. Ale kiedy wszyscy są równi, to jak możemy pomóc sobie nawzajem?

Jest jednak coś, czego brakuje wszystkim – poczucia humoru. Kiedy nastrój jest zły, nie pomoże ani bogactwo, ani mądrość. Tylko drugi człowiek może poprawić nastrój tak, żeby jego przyjaciel znowu poczuł przypływ witalności i odzyskał odczucie sensu połączenia oraz bliskości celu.

Każdy członek grupy powinien zwracać uwagę na nastrój przyjaciela, i jeśli jest to konieczne – podnieść go na duchu. Bo dobry humor jest właśnie tym, czym zawsze możemy podzielić się z innymi.

Z Lekcji do artykułu Rabasza, „Jak można pomóc bliźniemu”, 08.05.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres w Brazylii. Lekcja 5 

Pytanie: Jak możemy się upewnić, że nasze połączenie w grupie, jest wystarczające dla realizacji celu naszej pracy?

Odpowiedź: Możecie przekonać się o tym w praktyce, kiedy pomimo tarć w grupie próbujecie zjednoczyć się i wspólnie pracować. Działacie wówczas na dwóch płaszczyznach: na dole są kłótnie, nienawiść, odrzucenie, brak zrozumienia – innymi słowy, egoizm, który nas oddziela;  u góry natomiast łączycie się w miłości.

Utrzymując te dwie warstwy, będziecie wznosić się w nich obu coraz wyżej i wyżej: egoizm wzrośnie powyżej miłości i znienawidzicie siebie, wtedy wzniesiecie miłość ponad egoizmem, i tak wciąż na zmianę. Można to porównać do tego, jak na przemian stawiamy nogi podczas chodzenia. Pozytywne i negatywne, wchłanianie i wydalanie – cały czas na zmianę – całe życie opiera się na tej zmianie, inaczej nie moglibyśmy posuwać się naprzód.

Jednak gdy rosnąca nienawiść będzie tłumiła miłość i będziecie się z tym zgadzać, to wtedy połączenie między wami rozerwie się i grupa się rozpadnie. Tak więc należy zawsze pamiętać, co powiedział Stwórca: „Stworzyłem złą skłonność”. On nieustannie odnawia wasz egoizm, tak abyście mogli ciągle wznosić się ponad nim ku dobru.

– Ale skąd mam je wziąć?

Proś Stwórcę o to. W ten sposób łączysz się z Nim ciągle na nowo. On zwiększa twoją miłość własną – egoizm tylko dlatego, abyś nawiązał z Nim łączność i prosił o pomoc. Ten proces powinien być dla nas jasny. Tylko w ten sposób będziemy w stanie prawidłowo działać w grupie, w przeciwnym wypadku jesteśmy skazani na porażkę.

Z 5 lekcji z Brazylijskiego kongresu, 06.05.2012

Kategorie: Egoizm, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia

Pytanie: Jest wiele przypadków, że członkowie rodzin naszych przyjaciół, którzy są aktywnie zaangażowani w budowę integralnego systemu, zaczynają wyrzucać im, że stali się leniwi i nie biorą udziału w bardziej potrzebnych rodzinnych zajęciach.

Jak należy się w tej sytuacji poprawnie zachowywać? Czy człowiek powinien się angażować dla rodziny i wypełniać swoje obowiązki?

Odpowiedź: Każdy powinien wykonywać swoje obowiązki rodzinne, ale także realizować wysiłki na rzecz rozwoju duchowego. Należy dbać o rodzinę. To też jest praca z egoizmem, ale nie tylko osobistym lecz również rodzinnym. Wówczas będziesz robił postępy.

Pytanie: To znaczy, że taki człowiek powinien być w oczach sąsiadów zupełnie normalny, troszczyć się o rodzinę, zarabiać pieniądze, rozwiązywać problemy materialne itp.?

Odpowiedź: W pewnych określonych granicach. Nie powinien on dążyć do tego, aby zarabiać jak najwięcej. Jego troską powinno być to, by zabezpieczyć rodzinie środki, które są niezbędne do normalnego życia. A wszystko, co zarabia ponad to, jest gotów oddać na cele dotyczące nadchodzących wydarzeń, jednoczenia świata i rozpowszechniania. Tak to działa.

Z rozmowy o integralnej edukacji, 30.05.2012

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rodzina, Rozwój

Właściwości, które kabalista odkrywa w swoim wnętrzu, porównując siebie ze Światłem, pozwalają mu poczuć wygnanie, bez którego nie da się osiągnąć zbawienia. Oczywiście nie da się poczuć zbawienia, które polega na odczuciu właściwości Stwórcy takich jak: obdarzanie, miłość, połączenie, jedność – jeśli nie odczuło się przeciwnego wrażenia, stanów wygnania, przeciwnych, egoistycznych właściwości.

Dlatego mówi się: „Idź do faraona, twarde serce jego ”. Faraon (paro) oznacza „tył głowy” (oref – słowo z tych samych liter), całkowite przeciwieństwo Stwórcy, poprzez które zostanie nam ujawniona istota wyzwolenia z głębin mroku wygnania.

Powinniśmy być gotowi do odczucia goryczy wygnania, wywołującego strach i odrzucenie, które pozbawia nas sił i zmusza, by jęczeć z powodu tej pracy. Jednak nie ma innego sposobu, by poczuć i odkryć właściwość obdarzania – Stwórcę, niż przez właściwości samego stworzenia, ujawniając „przewagę Światła z ciemności”.

Do osiągnięcia tego celu potrzeba bardzo dużo pracy i silnego wsparcia grupy. Poprzez połączenie i wzajemne oddziaływanie na siebie – najpierw tylko zewnętrznie, a następnie wewnętrznie – pomagamy sobie wzajemnie, jak powiedziano: „Każdy powinien pomóc swojemu przyjacielowi”.

Pomoc bliźniemu, to nie tylko wzajemna inspiracja i wsparcie, lecz wywodzi się to bardziej ze zrozumienia systemu. W takim stopniu, w jakim każdy zna i rozumie swoje własne ego i zdobył już pewną wiedzę, zrozumienie, odczucie obdarzania Stwórcy – w takim stopniu budzi się jako integralna część ogólnego systemu, i zaczyna pomagać innym, przyciągając otaczające Światło.

Jeżeli połączymy się, przynajmniej do pewnego stopnia, nawet jeśli tylko na zewnątrz, i każdy przyciągnie choćby najsłabsze Światło, to tym samym będziemy wzajemnie na siebie wpływać. Dlatego tak ważne jest, aby osiągnąć silne i dobre połączenie, które pomoże nam wznieść się ponad wzajemną nienawiść, odrzucenie i oddalenie.

Jeżeli rozważymy realnie wszystkie te problemy, to uświadomimy sobie, że jesteśmy wobec siebie obojętni i nienawidzimy się nawzajem. Lecz jednocześnie – jako dorośli ludzie, zaznajomieni z wewnętrzną pracą – zdajemy sobie sprawę, że koniecznością jest by przezwyciężyć to odrzucenie i uzdrowić się z pomocą wyższego Światła, które jest w stanie uleczyć wszystkie choroby ego, zmienić nas i zjednoczyć.

W ten sposób dostarczamy sobie nawzajem Światło, które nas naprawia, i to właśnie oznacza pomagać innym. Zawieramy z sobą przymierze, tak że nawet jeśli któryś z nas znajduje się w upadku, inni potrafią mu pomóc i wyciągnąć z tego stanu, uratować.

Z lekcji do listu Baal HaSulama, 26.04.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Rozwój

Pytanie: Czym dokładnie jest nasza praca polegająca na zjednoczeniu?

Odpowiedź: Powinienem starać się wejść w kontakt ze studiowanym tekstem, pragnąć aby to o czym mówi zrealizowało się poprzez moje połączenie ze wspólnym duchowym naczyniem, pragnieniem.

Chcę ujawniać wszystkie zjawiska, o których mówi Zohar, wewnątrz mojego połączenia z grupą.

Zohar mówi o nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym i ludzkim poziomie pragnienia – ponieważ oprócz pragnienia nic nie istnieje. Mówi się w nim poprzez mędrców o ziemi, drzewach, zwierzętach. Wszystko to dotyczy czterech etapów pragnienia. Nie powinniśmy dać się odwieść od wewnętrznego sensu zawartego w Zoharze i wyobrażać sobie zewnętrzny obraz.

Bez względu na to, jak jest to trudne, należy starać się ze wszystkich sił o wewnętrzne odczucie. Ta walka odbywa się w nas bez przerwy, ze zmiennym powodzeniem. Podejmowanie wysiłków jest najważniejsze, oznacza, że do​​konujesz naprawy, tzn. wznosisz wewnętrzne ponad zewnętrznym.

Jest to największa naprawa, jaką tylko możemy przeprowadzić jako najniższa warstwa systemu! Do tej pory nikt nie był w stanie tego uczynić, nawet najwięksi kabaliści przeszłości. Właśnie teraz, my, nasze pokolenie ma wypełnić to najważniejsze zadanie, a tym samym wznieść wewnętrzne ponad zewnętrznym w fundamencie całego systemu.

Z lekcji do Księgi Zohar, 24.04.2012

Kategorie: Naprawa, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Rozwój, ZOHAR

Każdy kongres jest jak wzniesienie się na następny stopień. Na kongresie otrzymujecie zaczątki nowych doznań, odczuć, które musicie rozwijać dalej. Jeżeli tego nie robicie, wówczas to gaśnie, znika.

Zobaczyliście coś na kongresie, usłyszeliście lub poczuliście coś nowego: nową idee, nowy wewnętrzny impuls, nowe relacje z innymi i to jak inni Wam pomagają. Później musicie to wszystko zrealizować w praktyce.

Możliwe, że musicie więcej niż raz przejść przez to wszystko co odkryliście na kongresie, przetworzyć to wewnętrznie, zmielić w sobie, przepuścić jak przez maszynkę do mięsa, i zrealizować w grupie, w rozpowszechnianiu, w relacji z samym sobą i ze Stwórcą.

Trzeba ułożyć to wszystko w jeden wspólny światopogląd, tworząc w ten sposób nową opinię na wszystko w tym na siebie i na Stwórcę. Wszystko co jest w tobie powinno stać się jednolitą całością.

Jak można wszystko, co dzieje się na tym obszarze zebrać w jedną całość? Wszystko dzieje się tylko po to, by doprowadzić to do równowagi, do harmonii ze Światłem, które znajduje się w absolutnym spokoju, i dlatego wszystko inne musi dojść do równowagi z nim. Jestem odpowiedzialny za to, by cały ten system doprowadzić do stanu równowagi, harmonii i podobieństwa do Światła.

Musimy zbudować w nas ten obraz świata a następnie zrealizować.

Z 5 lekcji Europejskiego kongresu 25.04.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Rozwój

Pytanie: Jak powinno wyglądać spotkanie przyjaciół na kongresie?

Odpowiedź: Spotkanie przyjaciół na kongresie powinno obejmować wszystkie grupy na całym świecie.

Można przekazać pozdrowienia, lecz nie mogą być one zbyt długie. Grupa, której została dana możliwość przekazania pozdrowień, powinna oszczędzać czas – na to wystarczy nawet 15 sekund. W tym powinna skoncentrować się cała miłość i połączenie.

Spotkanie przyjaciół musi przede wszystkim odzwierciedlić całą światową grupę – czyli nasz ogromny wymiar. Powinniśmy przygotować wiele krótkich klipów, które upamiętnią wrażenia z ogromnego wspólnego światowego pragnienia, jakim jest zjednoczenie ponad wszystkimi kontynentami, różnicami, ponad czasem i przestrzeniom, tak abyśmy mogli zobaczyć, że jest nas tak wielu i abyśmy mogli poczuć dzięki temu współzależność, połączenie i miłość.

W zasadzie o to chodzi w światowych spotkaniach przyjaciół – powinniśmy inspirować się wzajemnie ważnością celu, wielkością naszej siły i dążenia.

Pytanie: Jak wyobraża pan sobie wieczory kulturalne podczas kongresu?

Odpowiedź: Myślę, że wieczór kulturalny powinien upływać bez nadmiernej ilości słów i raczej powinien znaleźć swój wyraz w muzyce i piosenkach, zwłaszcza w melodiach bez tekstu, umożliwiając tym międzynarodowe uczestnictwo. Chociaż gospodarze tych kongresów mają swój własny południowoamerykański folklor z gorącymi rytmami, jednak trzeba brać pod uwagę wszystkich innych ludzi. Dlatego połowę czasu można poświęcić miejscowemu repertuarowi, a drugą połowę naszym wspólnym utworom, najlepiej bez tekstów, tak aby wszyscy mogli po prostu śpiewać wspólnie.

Z wirtualnej lekcji, 22.04.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Miłość, Połączenie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi

Kongresy są koniecznym stopniem do stworzenia wspólnego kli (naczynia, pragnienia).

Jeśli zechcemy połączyć się ponad naszymi wszystkimi problemami, różnicami, dystansami, podziałami mentalnymi i zrozumieniem, to właśnie dzięki tym różnicom pomiędzy nami i poprzez nasze połączenie ponad nimi, osiągniemy bardzo silne pragnienie, którego miarą będzie połączenie ponad tymi sprzecznościami. To jest właśnie zadanie kongresów.

Rozumiem, że w każdej grupie istnieje wiele problemów a pomiędzy grupami są zróżnicowania wewnętrzne. Dlatego najważniejszą rzeczą na kongresach jest, aby próbować wznieść się ponad nimi. Nie anulować problemów, ale nauczyć się je pokonywać, łącząc się w „wierze ponad rozumem”, w miłości, która „pokryje wszystkie grzechy” ponad nimi. Przykryjmy wszystko, co jest w nas, jakby „kołdrą” i zbudujmy ponad tym nasze wspólne pragnienie Stwórcy. Musi być właśnie tak – pond wszystkie sprzeczności, powyżej nich.

Wszystko co przeszliśmy, wszelkie problemy, twardość wewnętrznego faraona, każdego z nas osobiście i wspólnego – to wszystko zostało nam dane z góry przez Stwórcę. A teraz musimy myśleć tylko o zjednoczeniu – jak ujawnić poprzez to zjednoczenie, zgodnie z prawem podobieństwa, nasze połączenie z wyższym Światłem.

Temu służą kongresy, które składają się z lekcji, różnego rodzaju ćwiczeń służących połączeniu itp..

Z wirtualnej lekcji, 22.04.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Rozwój