Artykuły z kategorii Studia Kabały

Historia Kabały, cz. 6 

каббалист Михаэль Лайтман Podstawowe zasady Kabały 

Komentarz: Sama metoda kabalistyczna nie ulega zmianie. Zawsze musi być nauczyciel, tj. instruktor, który już osiągnął duchowość; pierwotne źródła i ludzie o podobnych poglądach – grupa ludzi, z którymi znajdujesz się w bezpośredniej komunikacji, studiując swoją i ich naturę. 

Odpowiedź: Zdecydowanie tak! To jest właśnie nauka Kabały.

Pytanie: Jednak, jaka jest różnica między tym, co było przedtem i teraz?

Odpowiedź: W zasadzie żadnej zewnętrznej różnicy nie ma. Ludzie zawsze zbierali się w dziesięć osób i zajmowali się tym. Mówi się o tym jeszcze w pierwszych kabalistycznych książkach, napisanych trzy tysiące lat temu.

Musimy być jak system Wyższego świata, a to znaczy jak dziesiątka.

Musimy stworzyć między sobą prawidłowe, duchowe relacje, co oznacza wzajemną pomoc, wsparcie, miłość.

Musimy badać naturę Wyższego świata i przez to spowodować jego emanacje – pewne duchowe świecenie – siłę, która nas zmienia.

Musimy prowadzić specjalny styl życia, poświęcając wszystkie swoje aspiracje temu zrozumieniu.

Komentarz: Interesujące jest to, że na zewnątrz to wcale tak nie wygląda. Po prostu studiujemy. Nie ma żadnych medytacji, nie widać żadnej szczególnej wzajemnej pomocy.

Odpowiedź: Jak to „nie ma medytacji”? Jeśli podczas studiów i w ogóle w ciągu dnia myślę o tym, jak mogę przybliżyć się do właściwości Wyższego świata, do tego, aby zjednoczyć się z innymi ludźmi i razem z nimi w dobrych wzajemnych relacjach zacząć poznawać Wyższy świat – czy to nie jest medytacja? Chodzi o moje wewnętrzne pragnienie.

Jeśli czegoś się uczę, czytam pierwotne źródła i przy tym chcę to wszystko odczuć, wejść we wspólne relacje, to jest to także medytacja. Pragnienie serca człowieka tego, co chce osiągnąć, to jest właśnie medytacja.

Komentarz: Kabała zasadniczo nie opowiada o historii naszego świata, ponieważ mówi o stanie, który jest ponad przestrzenią, czasem, prędkością. I dlatego mówiąc „historia”, mieliśmy na myśli właśnie historię rozwoju egoizmu.

Odpowiedź: Historia naszego świata nie może być oddzielona od istoty Kabały. Dlatego, że Kabała sama pisze historię, ona opisuje rozwój świata.

Przecież w zasadzie, co to jest historia? Jest to nauka o rozwoju natury, a w tym i człowieka. 

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 22.11.2018 


Przyspieszony czas świadomości

 каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: Jak się Pan dowiedział o tym wszystkim, o czym Pan mówi?

Odpowiedź: Ty też się przekonasz o tym. Zapewniam cię, że za rok, do dwóch lat będziesz wiedział praktycznie to samo, co ja.

Dzisiaj metoda może być przekazywana w przyspieszonej formie, ponieważ ludzie są teraz zupełnie inni. Mogą pochłaniać ogromną ilość informacji, poprawnie je rozumieć. Jestem pewien, że uświadomisz sobie to wszystko bardzo szybko.

Z lekcji w języku rosyjskim, 15.12.2019


Jak zmieniała się metoda lekcji Kabały

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Jaka jest metoda prowadzania lekcji Kabały? 

Odpowiedź: Metoda prowadzania lekcji ciągle się zmieniała na przestrzeni lat. 

Kiedy pojawiła się pierwsza grupa uczniów, to patrząc na nich zrozumiałem, że powinienem dawać im więcej lekcji nauki Kabały. Dlatego w zasadzie zajmowaliśmy się „Wprowadzeniem do nauki Kabały“, studiowaniem światów, parcufim, sfirot i innych elementów stanu duchowego. To przez kilka lat opanowaliśmy, dołączając jeszcze „Naukę dziesięciu Sfirot”.

I dopiero potem stopniowo zaczęliśmy wprowadzać studiowanie elementów pracy w grupie, między przyjaciółmi.

Ale teraz nauczanie może przebiegać inaczej. Dzisiaj nowicjusze od razu trafiają już do dziesiątki. Niezrozumiałe jest, jak oni się tam utrzymują, ale utrzymują się, jak nowoczesne dzieci obok telefonów komórkowych i innych „zabawek”.

Pytanie: Czyli sam proces studiowania zmieniał się w przeciągu całej historii?

Odpowiedź: Tak, dlatego że nasz rozwój odbywa się tak szybko i gwałtownie, że dzisiaj świat nie może czekać, aż przestudiujemy budowę światów, przechodząc od strony do strony i czytając każdą z nich po kilka razy jak to było wcześniej.

Teraz świat zbliża się do faktu, że musi osiągnąć połączenie i równowagę. Świat czuje się globalny i jednocześnie rozdarty. Dlatego musimy podchodzić do studiów z innego punktu widzenia.

Wcześniej Kabałę studiowaliśmy bardziej teoretycznie, aż wyraźnie nie przejawiał się punkt w sercu a potem już zbliżaliśmy się do niego.

A dziś prośba, by zmienić siebie i społeczeństwo objawia się znacznie wyraźniej, uwypukla się. Dlatego ludzie, miesiąc-dwa po rozpoczęciu zajęć, włączają się w grupę i studiują, jak praktycznie wejść w odczucie Wyższego Świata.

Pytanie: Ile godzin w tygodniu człowiek powinien się tym zajmować?

Odpowiedź: Człowiek powinien stopniowo dochodzić do stanu, kiedy będzie tym żył. Przecież przygotowuje się do wejścia w Wyższy Świat. To nie wyklucza naszego świata, ale on będzie konsekwencją Wyższego świata.

Dlatego człowiek powinien myśleć o tym bez końca, cały czas.

Pytanie: To jest wewnętrzna praca. A ile czasu powinien poświęcić na naukę i grupie?

Odpowiedź: Myślę, że co najmniej dwie godziny dziennie. Ważne jest, aby zajmować się codziennie, dlatego że dusza odnawia się każdą dobę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 04.02.2018 


Historia Kabały, cz. 5

каббалист Михаэль Лайтман Metoda Kabały jest niezmienna

Pytanie: Kilka tysięcy lat temu, kiedy egoizm był bardzo mały, można go było po prostu ograniczyć. A teraz egoizm rozwinął się do takiego stopnia, że konieczne jest systematyczne zajmowanie się nim według metody Rabasza. 

Mówi Pan, że metoda się nie zmienia. Ale wcześniej ludzie przychodzili do świątyni tylko kilka razy w roku, składali ofiary, organizowali seminaria, studiowali i to wystarczało. Czy jednak istnieje różnica między metodami, czy nie? 

Odpowiedź: Nie, tak alegorycznie mówi się o tym, co oni powinni byli robić. Składanie ofiary oznacza ujarzmienie swojego egoizmu, oni przynosili go w ofierze. 

Oczywiście, zbierali się i studiowali w Świątyni, ale nie mieli takich systematycznych, poważnych zajęć jak teraz. Ich egoizm był niewielki, dlatego wystarczyło poświęcić mu trochę uwagi, aby podnieść się nad nim i zacząć z nim pracować. 

Pamiętam, że jeszcze 40-45 lat temu, kiedy spotykałem się z kabalistami (z reguły byli to kabaliści z krajów wschodnich), oni mówili: „To bardzo proste: przestań myśleć o sobie. Myśl o tym, jak komuś coś dajesz, że jesteś dobry dla wszystkich. I to wystarczy“. 

Patrząc na nich, myślałem, że są naiwnymi ludźmi. Oni mówili: „Pomyśl o tym trochę i zaczniesz odczuwać, że na świecie dzieje się coś innego”. A ja nie czułem tego. Miałem normalny, zdrowy egoizm, chciałem wchłonąć cały świat – jak w zasadzie, każdy człowiek w naszych czasach. I dlatego ich metoda była dla mnie całkowicie niewystarczająca. 

Pytanie: To znaczy, że być zwyczajnie dobrym człowiekiem, w jakiś sposób ograniczać się od złych działań, to dzisiaj nie funkcjonuje? 

Odpowiedź: Nie, to nie działa. 

Mieszkałem wtedy w Rehovot i miałem przyjaciela, rabina Mahlofa, kabalistę w duchowym poznaniu. Ale jego metoda była dla mnie nie do przyjęcia. Przychodziłem do niego, zajmowaliśmy się trochę i on mówił: 

– Spróbuj myśleć o tym, jak dajesz innym. 

– Co dajesz? Jak dajesz? Dlaczego? Co dostanę zamiast tego?

– Nie myśl o tym, co dostajesz.

– Nie mogę nie myśleć.

Oznacza to, że przejście od małego egoizmu, który istniał jeszcze kilkadziesiąt lat temu, do poziomu obecnego ogromnego egoizmu, to nastąpiło na naszych oczach. 

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 22.11.2018 


Lekcja – spotkanie ze Stwórcą

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Według Kabały istnieją trzy czynniki rozwoju duchowego człowieka: nauczyciel, grupa i autentyczne źródła. Co to jest „przygotowanie do lekcji” i co ono daje?

Odpowiedź: Lekcja to spotkanie ze Stwórcą, kiedy zbiera się razem cała grupa, której optymalna liczba to dziesięć osób, i angażuje się pod kierownictwem nauczyciela-instruktora, który dokładnie kieruje ją do celu zgodnie z określonym planem.

Plan zajęć zależy od stanu grupy, od jej rozwoju, ale jednocześnie determinuje go także stan świata, otaczająca przestrzeń: gdzie znajduje się grupa, w jakim kraju i tak dalej.

Przecież ludzie zajmujący się Kabałą badają praktyczne zastosowanie sił natury, by wywołać własne wzniesienie i pociągnąć za sobą całą ludzkość do poziomu Stwórcy. Dlatego muszą brać pod uwagę wszystko, co dzieje się i z nimi, i z otaczającym światem.

Wszystko to realizuje instruktor, nauczyciel a uczniowie być może nie rozumieją tego, ale powinni postępować zgodnie z tym, co on robi. On może się z nimi konsultować, wyjaśniać im jak i co, ale w zasadzie odpowiedzialny jest za proces nauczania.

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 04.02.2019


Czego wymagać od lekcji?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Co jest centralnym punktem w zajęciach człowieka, studiującego Kabałę?

Odpowiedź: Centralnym punktem jest lekcja, która skierowana jest na to, aby zrobić jeszcze jeden krok w kierunku wyższego celu, połączenia się ze Stwórcą.

Pytanie: Ale z drugiej strony lekcja jest konsekwencją przygotowań w ciągu dnia. To znaczy, muszę przyjść na lekcję z pragnieniem naprawienia siebie, rozumiejąc, co muszę naprawić, jakiej miary naprawy żądam?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: W ciągu dnia można przeczytać fragmenty z oryginalnych źródeł, posłuchać poprzedniej lekcji. Wszystko to nazywa się „przygotowaniem”. A jaka jeszcze interakcja powinna być z innymi członkami grupy, do tego aby się przygotować?

Odpowiedź: Pożądane jest, aby przyjaciele przynajmniej od czasu do czasu byli w kontakcie ze sobą: żeby dzwonili do siebie, porozmawiali, spotkali się, nawet wieczorem po pracy oraz 15-30 minut przed lekcją po to by się do niej przygotować.

Pytanie: Z czym człowiek powinien przychodzić na lekcję, z jakim wymaganiem? Czy powinien żądać naprawy, właściwości obdarzania? A jeśli człowiek przychodzi na lekcję i jest pusty w środku?

Odpowiedź: Oznacza to, że nie przygotował się, nie włączył wcześniej w grupę. Nie ma znaczenia, że był pusty wewnątrz. Jest to nawet poprawne, ponieważ opustoszenie ma miejsce ciągle. Ale chodzi o to, czy człowiek gotowy jest napełnić tę pustkę wielkością grupy, wielkością przyjaciół i poprzez nich wielkością Stwórcy?

Komentarz: To znaczy, że prawidłowe podejście do uczenia się jest podejściem pragmatycznym, kiedy domagam się naprawy na lekcji, aby Wyższe Światło, wyższa energia, którą wywołujemy, pracując razem, zmieniła mnie, bym stał się jak Stwórca.

Odpowiedź: Poprzez włączenie w grupę wymagam, czekam, dążę do tego, aby wpłynęło na mnie otaczające Światło.

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 04.02.2019


Co naucza Kabała?

каббалист Михаэль Лайтман Pytanie: Czego uczy nauka Kabały?

Odpowiedź: Kabała naucza o źródle naszego istnienia – Stwórcy. Jest to Wyższa Siła natury, która poprzez inne, drugorzędne, trzeciorzędne siły oddziałuje na nas i buduje w nas poczucie rzeczywistości. Ta Wyższa Siła natury jest jedynym przedmiotem nauki.

Pytanie: Ale badamy ją nie w sposób abstrakcyjny, a właśnie na naszym własnym doświadczeniu?

Odpowiedź: Tylko na podstawie własnego doświadczenia i nie inaczej. Nie możemy studiować czegoś abstrakcyjnego. Nam się tylko wydaje, że jest to możliwe w naszym świecie.

W Kabale, przede wszystkim odkrywamy, że studiujemy to, co buduje Stwórca, tworzy w nas – nasze zrozumienie, nasze poznanie, nasze odczucie świata. W trakcie zajęć Kabały, Stwórca tak nas rozwija, abyśmy Go odkryli.

Pytanie: Na jakich danych opiera się Kabała?

Odpowiedź: Na danych, które człowiek ujawnił na świecie.

Pytanie: Okazuje się, że każdy ma swojego Stwórcę?

Odpowiedź: Można powiedzieć, że tak. Ale wszyscy są tacy sami, wszyscy pracują według tego samego prawa.

Znajdujemy się w jednej naturze, która wpływa na nas jednakowo. Wywołuje w nas plus – minus podobne odczucia. To samo dotyczy i Stwórcy, i Kabały.

Chociaż odczuwam te efekty indywidualnie, to mają one własne prawa przestrzegania, własne formuły. Studiujemy to wszystko i staramy się jakoś wykorzystać tak, jak fizykę w naszym świecie.

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 20.11.2018


Historia Kabały, cz.2

каббалист Михаэль ЛайтманRóżnica między nauką Mojżesza a nauką Abrahama 

Pytanie: Historia Kabały jest historią rozwoju egoistycznych pragnień człowieka, innych nie mamy. Ale często dezorientuje to człowieka, ponieważ nawet Pan mówi czasami, że te wydarzenia miały miejsce na poziomie materialnym. 

Więc miały one miejsce czy nie? Czy istnieje jakiś związek między historią rozwoju pragnień i wydarzeniami historycznymi? 

Odpowiedź: Niewątpliwie te związki miały miejsce. Jeśli mówić na poziomie języka codziennego, to grupa Abrahama rzeczywiście wyszła fizycznie ze starożytnego Babilonu, przeszła przez ziemię Izraela i udała się do Egiptu. 

Pytanie: A jednak, co było szczególnego w metodzie Mojżesza w porównaniu z metodą opisaną w „Księdze Stworzenia” Abrahama. Czy ona była niewystarczająca dla naprawy? 

Odpowiedź: Niewystarczająca. Dlatego, że Abraham nauczał metody zjednoczenia opartej na maleńkim egoizmie, w którym znajdowali się mieszkańcy starożytnego Babilonu. 

A Mojżesz, uciekając ze swoim ludem przed faraonem, nauczał ich metody już na innym egoistycznym poziomie. Innymi słowy, między ludźmi, którzy wyszli z Egiptu (z egoizmu), był „faraon” – ogromny rosnący egoizm, ale oni byli w stanie wznieść się ponad nim, co oznacza „wyjść z Egiptu”.

Oni nie mogli nigdzie uciec od tego ego, które rozdzierało ich i dzieliło między sobą, ale udało im się podnieść i wznieść nad nim. Na tym polegała metoda Mojżesza. 

Pytanie: Wychodzi na to, że na każdym poziomie ludzkiego egoizmu istnieje pewna metoda, która jest dana dla jego naprawy. A w czym mimo wszystko jest różnica? 

Odpowiedź: Różnica jest w realizacji. Mając większy egoizm, musisz wykonywać odpowiednio większe działania. Musisz stworzyć coś w rodzaju nowego społeczeństwa, które jest w stanie poradzić sobie z egoistycznymi pobudkami każdego, aby społeczeństwo nie rozpadało się od wewnątrz przez egoizm, a podnosiło się i jednoczyło nad ego. 

Dlatego ta metoda jest znacznie bardziej skomplikowana i silniejsza. W zasadzie ona funkcjonuje do tej pory. To, co otrzymał Mojżesz w swoim poznaniu Wyższego świata i jego prawidłowej realizacji w człowieku, znajduje się w nas po dzień dzisiejszy. Korzystamy z niej, chociaż znajdujemy się w nieco innych warunkach, w innych relacjach między sobą oraz między nami i naturą. Ale ogólnie jest to ta sama metoda. 

Komentarz: Rzeczywiście tak jest. Widzimy, że praktycznie wszyscy kabaliści, w tym Baal HaSulam i Rabasz, we wszystkich swoich artykułach opierają się na Torze. 

Odpowiedź: Istnieje metoda, która mówi o tym, jak poradzić sobie z egoizmem, jak zbudować dobre, wzajemnie połączone społeczeństwo przed rozprzestrzeniem się władzy faraona, to znaczy przed pojawieniem się prawdziwego egoizmu, który ujawnił się w społeczeństwie. To jest metoda Abrahama.

I istnieje metoda, która wyjaśnia, jak pracować z egoistycznym społeczeństwem, w którym przeważyło ego i podporządkowało je sobie. To jest już metoda Mojżesza. Właśnie drugą metodą, metodą Mojżesza możemy już pracować. 

Rzecz w tym, że duchowy parcuf (dusza) jest podzielony na dwie części: na stosunkowo słabą początkową część „katnut“ (mały stan egoizmu w społeczeństwie i w człowieku) i duży stan „gadlut“. 

Dla małego stanu nadawała się metoda Abrahama. A dla dużego stanu, kiedy w społeczeństwie przejawia się pełen rozkwit egoizmu a ludzie muszą zjednoczyć się nad swoim ego, aby osiągnąć połączenie i miłość, potrzebna jest już metoda Mojżesza. 

Ciąg dalszy nastąpi … 

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 22.11.2018


„Szamati” – przewodnik po stanach duchowych

каббалист Михаэль ЛайтманPytanie: W jaki sposób czytanie książki Szamati (Usłyszane) może pomóc mi przetrawić i uświadomić sobie nowe duchowe stany, które zacząłem odczuwać studiując naukę Kabały?

Odpowiedź: Chodzi o to, że „Szamati” pojmowane jest stopniowo. Na przykład jeśli dziś masz dwadzieścia lat, to zajmując się Kabałą i przechodząc razem z nami materiał, przykładowo po około 10 latach zrozumiesz, o czym ta książka mówi, pojmiesz jej głębię. Zaczniesz odnajdywać w sobie adekwatne stany.

Książka stanie się dla ciebie przewodnikiem po twoich duchowych stanach, po twojej duszy.

Czytając ją, wewnątrz ciebie będzie wszystko przekształcać się, ale nie psychologicznie jak w jakiejś powieści, a wszystko odkrywać się będzie w tobie w różnych stanach i aspektach. Zaczniesz odczuwać Wyższy Świat. Tak będzie działać na ciebie ta książka – stopniowo, jednak coraz bardziej i mocniej.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.10.2019


Ostatni w plejadzie wielkich kabalistów

каббалист Михаэль ЛайтманKomentarz: Na naszych zajęciach studiujemy głównie dzieła Baal HaSulama i jego najstarszego syna Rabasza. To mówiąc obrazowo, ograniczyliśmy naszą wiedzę od całego łańcucha wielkich kabalistów.

Odpowiedź: Trzeba zrozumieć to, że prace innych kabalistów skoncentrowane są na tych dwóch kabalistach. Dlatego studiując Baal HaSulama i Rabasza, niczego nie tracimy.

Po pierwsze, są ostatnimi najbardziej bliskimi nam.

Po drugie, naprawdę są nowoczesnymi kabalistami XX wieku.

Po trzecie, wszyscy poprzedni kabaliści z wielu stuleci są w jakiś sposób gromadzeni, skoncentrowani w ich dziełach i dlatego niczego nie tracimy.

W swoich dziełach Baal HaSulam i Rabasz stale odnosili się do bardziej starożytnych kabalistycznych pierwotnych źródeł, na przykład Księgi Zohar, „Księgi Stworzenia” i tak dalej. Ale istnieją także artykuły które sami napisali. Łatwiej jest nam je czytać i studiować.

Zasadniczo nie potrzebujemy nic więcej oprócz tego. Nawet nie wychodząc poza ramy ich prac, możemy w pełni opanować naukę Kabały i realizować ją w tej formie, w jakiej jest ona konieczna dla naszej korekty.

Komentarz: Dzieła Baal HaSulama i Rabasza są jak soczewka, która zbiera promienie słoneczne.

Odpowiedź: W taki sposób Baal HaSulam zebrał dla nas wszystko, co było przed nim. Zrobił komentarze do Księgi Zohar i książek Ari. W Kabale nie ma ani jednego ważniejszego tematu – od nauki o zarządzaniu naszym światem poprzez Wyższy System sterowania – którego by ten kabalista nie przestudiował.

Baal HaSulam wyjaśnił nam wszystko, przybliżył do nas i wyłożył w zrozumiałym dla nas języku wiedzę kabalistyczną. Jeśli nie będziemy studiować jego dzieł, to praktycznie nie będziemy w stanie niczego zrozumieć o świecie, jego zarządzaniu, o celu jego istnienia.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.10.2019