Kabała i sens życia - osobisty blog Michaela Laitmana

Księga Zohar oznajmia: Wszystko wyjaśni się w myśli.

Stwórca to wszechogarniająca myśl. On swoją myślą kontroluje, kieruje naszymi pragnieniami, a my potrzebujemy myśli w celu realizacji pragnień. Znaczy to, że w odróżnieniu od Stwórcy nasze pragnienie jest pierwotne, a myśli są rezultatem pragnienia.

Zamysł stworzenia jest podobny do pola, które wypełnia całą rzeczywistość i stanowi jedną myśl. Interesujące jest, że u wielu astronautów i astrofizyków, którzy spędzają długi czas na studiowaniu pozaziemskiej rzeczywistości oraz badaniu przestrzeni i obiektów kosmicznych, pojawia się odczucie, że kosmos jest wyrażeniem jakieś myśli. I to faktycznie tak jest.

Ta myśl tworzy twór, kieruje nim i doprowadza go do zamierzonego celu. My zaś jesteśmy wyrażeniem i rezultatem tej myśli, która zmusza nas do działania.

Nasza wolna wola polega na tym, że możemy stopniowo wznieść się do poziomu tej myśli, ujawnić Zamysł stworzenia, zacząć poruszać się razem z nim w jednym kierunku i wykonywać wszystkie działania nie pod przymusem, a z własnej woli i świadomie.

Wtedy dojdziemy do zrozumienia Zamysłu stworzenia jeszcze przed jego realizacją. Wówczas będziemy myśleć razem ze Stwórcą, a nie najpierw otrzymywać od Niego pragnienia i dopiero potem je realizować. To znaczy, że z biernej części stworzenia staniemy się jego aktywną częścią.

Z programu „”Kabała dla początkujących””, 21.10.2010

Zapisany w: Nauka, Percepcja, Praca duchowa, Wolna Wola od Kika - Bez komentarzy →

Baal ha-Sulam 600,000 dusz: w osobistym rozwoju duchowym są trzy okresy:
1. Początkowa iskra duszy naprzemiennie rozpala się i gaśnie.
2. Poszczególne osoby uświadamiają sobie swoją duszę, jako część wspólnej indywidualnej duszy złożonej z 600 000 części.
3. Zamknięta do perfekcji wskutek egoizmu wspólna dusza, ulega naprawieniu i dłużej nie jest przeszkodą. Umożliwia to kompletne połączenie ze wspólną duszą Adama.

Podobnie jak w zasadzie nieoznaczoności znajduje się tu trudny punkt do wyjaśnienia. Istotne jest to, że nie ma wielu stworzeń, a jest tylko jedno stworzenie. Każde stworzenie, które postrzega siebie jako niezależne stworzenie, jest tym właśnie stworzeniem; natomiast gdy postrzega siebie jako zależne od innych stworzeń, to i takim jest, to znaczy, że jest częścią wspólnej duszy.

Dlatego, nawet jeśli wydaje się nam, że są miliardy innych egzystujących stworzeń, to w duchowości każda osoba jest połączona z innym i w relacji wolnego wyboru jest w stanie końcowej naprawy. Osoba ta, z tej perspektywy jest tylko częścią całości.

Jednakże, w oddzielonej formie rozważanej dokładnie jako nieistniejąca, zachodzi konieczność duchowego połączenia ze wspólną duszą! Musi wtedy zaakceptować inne części wydające się jej obce, które należą już do świata duchowego.

Musi również zrozumieć, że każda osoba osądza innych zgodnie ze stopniem swojego zepsucia i że w odróżnieniu od niej inne części są już w końcowym stanie naprawy. Zatem, co nazywamy stworzeniem, czy tylko to co istnieje? To co zostanie stworzone będzie też wymagać naprawy.

Kiedy nabywamy wgląd duchowy, widzimy świat na jego drodze. Baal ha-Sulam opisuje tutaj bardzo wysokie stany. Kiedy mówimy, że istnieje tylko jedna dusza, to wcale nie oznacza, że każdy właśnie teraz musi się połączyć w jedną wspólną duszę, ale że nie ma w całej rzeczywistości oddzielnych dusz.
To jest częściowa iluzja, która jest wynikiem koordynacji trzech osi (czasu, przestrzeni i ruchu) przez które nasz obraz świata jest zmieniany. Kiedy te osie znikną i przestaniemy być od nich zależni, wzniesiemy się w górę, ponad nimi, widząc rzeczywistość, gdzie tylko jest jedno stworzenie. Aby osiągnąć to, musimy naprawić nasze egoistyczne pragnienia, które wywołują tą iluzję w nas, w taki sposób, że rzeczywistość istnieje w czasie, ruchu i przestrzeni na poziomie naszego świata.

Zapisany w: Codzienne lekcje kabały, Nauka, Percepcja od Kika - Bez komentarzy →

Otrzymałem pytanie: Gdzie istnieje związek pomiędzy fizyką kwantową, a kabałą, do którego tak często odnosimy się?

Moja odpowiedź: W rezultacie licznych eksperymentów fizyka kwantowa musiała włączyć obserwatora do wyniku badań, przyjmując do wiadomości fakt, że wszystko co się może zdarzyć, zależy równie dobrze od obserwatora, jak i od jego obserwacji. Zdarzenia nie pojawiają się automatycznie, ale raczej zależą od tego, kto obserwuje, jak obserwuje i czy w ogóle ktoś obserwuje.

Obserwator jest czynną i zasadnicza częścią każdego procesu. Nigdy nie widzimy świata pozbawionego naszej obecności. Świat istnieje tylko w percepcji obserwującego.

Prawa kabały są znane i opisane tysiące lat temu. Wyjaśniają one, że wszystko jest ujawniane, badane i opisywane tylko w odniesieniu do obserwatora, i że nie możemy nic powiedzieć o świecie istniejącym na zewnątrz nas. (zobacz Baal ha-Sulam „Wprowadzenie do księgi Zohar”).

Innym prawem kwantowego świata (świata światła naszego świata) jest to, że cząsteczka może być jednocześnie w dwóch miejscach. Prawo to nie realizuje się przez natychmiastowe przemieszczanie się cząsteczki z jednego miejsca na drugie, ale raczej przez bycie jej równocześnie w dwóch miejscach.

Kabała twierdzi, że pojęcie miejsca nie istnieje; obiekt, który widzimy istnieje tylko w percepcji obserwatora i jego osobiste odczucie jest w granicach (ograniczeniach) zwanych czasem, przestrzenią i ruchem, które nie istnieją na zewnątrz nas.

Zapisany w: Nauka, Percepcja, Pytania i odpowiedzi od Kika - Bez komentarzy →

Nauka w swoich poszukiwaniach opiera się na organach percepcji naszego ciała. Tylko w przypadku, jeśli zmienimy swoje wewnętrzne właściwości i wyjdziemy za ramy swych zwykłych pięciu organów zmysłów - wówczas możemy zobaczyć inny świat, badać go a wtedy odkryjemy inną naukę.

Dlatego nauka kabała - to uzupełnienie do wszystkich nauk świata, ona uwzględnia przecież to, co zobaczymy i poczujemy, jeśli zmienimy swoje właściwości.

Kabała sprowadza całe stworzenie do jednej formy, jako nauka ma ona za osnowę jedną prostą zasadę: pragnienie, materia i światło, forma ubrana w materię.

Badanie ich pomoże zrozumieć całą przyrodę, wszystkie zjawiska - tak w szczegółach, jak i w całości, tak w naszym świecie, jak i na wszystkich stopniach światów wyższych. Wszędzie działa jedna zasada.

Kabała - to nauka uniwersalna i kierując się nią zawsze można określić, gdzie się znajdujesz i jakie zjawiska, i skutki obserwujesz.

Dzięki niej istnieje możliwość zbadania i makro, i mikroświatów, mając do dyspozycji tylko jedną zasadę: 10 sfirotów, w które można zgłębiać się do najmniejszych szczegółów, a także badać je w całości - wszędzie będą działały te same prawa!

W naszym świecie wszystkie nauki zasadniczo odróżniają się wzajemnie od siebie: biologia, botanika, astronomia… Jest nam trudno porównywać je. Jednakże, jeśli weźmiemy jedyną podstawę: naczynie i światło, to pozostaje nam jedno prawo. Różnica - tylko w głębokości pragnienia (wielkości awijuta).

W nim zawsze zachodzą te same zjawiska, ale w zależności od grubości materiału będą się różniły. Będą demonstrowały nam jednakowe zjawiska w naukach równoległych: fizyce, chemii, biologii, zoologii itp.

Nauki o materiale różnych poziomów (2,3,4) - to właśnie jest biologia, zoologia, geografia i inne. Takie same formy występują w przyrodzie nieożywionej, jak i w ożywionej i roślinach - proces wszędzie taki sam i światło tak samo odciskuje się w materiale, ale w związku z tym, że materiał jest różny, ta sama forma odbierana jest przez nas różnie.

Dlatego kabała - to najbardziej uniwersalna nauka i należy zerwać ze stereotypami niewiedzy, według których kabała nie jest nauką, a mistyką i medytacją pełną tajemnic.

Z lekcji rozdziały ” Kabała w porównaniu z innymi naukami” 21.10.2010

Zapisany w: Codzienne lekcje kabały, Kabała, Nauka od Kika - Bez komentarzy →

Otrzymałem pytanie: Dlaczego nauka kabały ogranicza swoją uwagę na jedno działanie, na połączenie?
Moja odpowiedź: Kabała nie ogranicza siebie, wręcz przeciwnie, ona rozszerzyła się, obejmując całą rzeczywistość: wyższe i niższe światy, by uświadomić nam, że nie ma nic innego poza połączeniem.
Kabała akurat nie jest zaangażowana w działania selektywne, lecz zajmuje się syntezą wszystkiego, co istnieje. Ona prowadzi nas do jednej zasady, obejmującej i łączącej w sobie wszystko.
Kabała mówi do ciebie, żebyś nie patrzył wąskim wzrokiem na każdy problem osobno, gdziekolwiek by to się nie wydarzyło.
Przyczyną tych wszystkich wydarzeń jest tylko jedno - brak połączenia. Chcesz się wznieść ponad nimi? Więc pragnij i dąż do większego połączenia. Jeżeli idziesz w tym kierunku, to jesteś na właściwej drodze.
U podstaw każdej nauki leży jakaś jedna główna zasada, tak jak na przykład w fizyce wszystko jest spostrzegane poprzez podstawę materii - kilka cząstek elementarnych, z których zbudowane jest wszystko.
Kiedyś świetnie to wyglądało: elektron, proton, neutron , plus, minus i neutralna cząstka między nimi. I to wszystko. Jednakże nagle okazało się, że istnieją setki cząstek elementarnych i cała ta teoria przeszła w niebyt. Przecież naukowiec trzyma się jednej zasady i to odpowiada prawdzie istniejącej w przyrodzie.
Nauka zawsze dąży do jednolitego obrazu. Prosta interpretacja (pszat) to ostatni, najwyższy stopień badań i zrozumienia.
Kiedy osiągamy świat nieskończoności, wtedy wszystko staje się bardzo prostym, ponieważ całą rzeczywistość, całe naprawione pragnienie wypełnia proste, wyższe Światło. To się nazywa realizacją jedynej zasady.
Jeżeli nam się wydaje, że wszystkie nasze problemy nie są powiązane ze sobą, właśnie to mamy naprawić, musimy przyciągnąć wyższe Światło, które złączy wszystko razem.
Na razie panuje duży nieład w naszych umysłach i sercach, we wszystkich naszych działaniach i niezrozumiałym jest, co się dzieje ze mną, z tym światem, rodziną, przyjaciółmi, z moim życiem i śmiercią. Każdy chciałby zamknąć oczy, żeby tylko nic nie widzieć i nie myśleć o tym.
Kabała idzie inną drogą. Jej celem jest przyjęcie tego wszystkiego jako ujawnienie rozbicia i doprowadzenie do jedności. Dlatego mądrość kabały nie ujawnia się dopóki, dopóty nie budzi się w człowieku duchowa iskra, będąca wzywaniem do połączenia, przekazywanym nam od Stwórcy.
W nas musi odezwać się ten duchowy gen, iskra z ekranu, który kiedyś posiadaliśmy. Jest to początek narodzin Człowieka.
Z lekcji do artykułu „Miłość do Stwórcy i do stworzeń””, 05.10.2010

Zapisany w: Codzienne lekcje kabały, Kabała, Nauka, Praca duchowa od Kika - Bez komentarzy →

Otrzymałem pytanie: Jak mogę zmiękczyć moje serce?

Moja odpowiedź: Dzięki pracy w grupie, za pomocą przykładów, które pokazujemy sobie nawzajem, za pomocą Światła, które chcemy przyciągnąć podczas studiów.

Nie ma żadnego innego sposobu i możliwości. Nie szukaj środka duchowego wzniesienia tam, gdzie definitywnie go nie ma: ani w psychologii, ani w różnych naukach i metodykach. Całą pracę mamy umożliwioną tylko w grupie.

Są przyjaciele i są studia. Tylko tyle, ile będziemy w stanie zrealizować z tego co radzą nam kabaliści, jest przypisane naszym działaniom.

Nie możemy nigdzie oddalić się od miejsca naszego rozbicia, ponieważ w nim właśnie będziemy mogli ujawniać całą głębię rozbicia duchowego systemu.

Tu, między nami, powinniśmy ujawnić połączenie, ducha życia, radość i wspólne dążenie do celu.

Nie ma innego sposobu, aby go odnaleźć. Klucz leży we wzajemnej pomocy. Ja powinienem uczyć się z przykładów innych i służyć im jako przykład, powinniśmy uczyć się wspólnie razem.

Poszukiwanie różnych innych receptur odwraca tylko naszą uwagę od tego, co pozostawili i przekazują nam kabaliści, dlatego poprzez jakieś inne receptury będziemy tylko jeszcze bardziej zdezorientowani. Nie ma żadnego innego środka, z wyjątkiem książek, nauczycieli, przyjaciół, grupy.

Powinniśmy szukać wspólnie możliwości do ujawnienia naszego połączenia i jego braku, zrozumienia konieczności, gwarancji, energii, i wspólnego wsparcia w objawieniu miedzy nami Stwórcy.
Oznacza to, że jeżeli skupimy całą prace w jednym miejscu i będziemy na niej skoncentrowani, wtedy bardzo szybko dojdziemy do rezultatu: że albo zrezygnujemy i wycofamy się, albo będziemy brać udział oraz będziemy uczestniczyć w tym procesie, przechodząc przez niego i wtedy dotrzemy, osiągniemy cel.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 26.09.2010

Zapisany w: Nauka, Praca duchowa, Stwórca, Światło od Kika - Bez komentarzy →

Otrzymałem pytanie: Jak rozumieć komentarze Sulama i w ogóle komentarze do ksiąg kabalistycznych?

Moja odpowiedź: Na skutek oddziaływania ukrytego światła (OŚ) ukierunkowanego na emanację, zaczynam odczuwać w swoim wnętrzu właściwości otrzymywania i emanacji w wielu ich przejawach i połączeniach.

Jest to podobne do sytuacji w naszym świecie, który odczuwamy, z jego licznymi detalami i ich wzajemnymi relacjami. Odsłania się w nas cały świat właściwości, ujawnia on także znajomość ich nazw.

To znaczy – święte księgi zaczynają tłumaczyć nam to, co objawia się w nas. A księgi napisane w języku kabały opowiadają o właściwościach, które się przejawiają, podobnie, jak poszczególne dyscypliny naukowe naszego świata objaśniają nam właściwości tego, co jesteśmy w stanie zobaczyć.
Dlatego kabała okazuje się nauką o wyższym świecie i tylko na miarę jej zrozumienia, dusza może określić swój stan i spowodować swój rozwój.

Czytanie Księgi Zohar bez komentarza Baal Ha-Sulama może odkryć przed człowiekiem wyższy świat, jak prostakowi można ujawnić nasz świat. On widzi, ale nie rozumie go.

A przyswojenie komentarza Baal Ha-Sulama pozwala kabaliście pojmować i kierować swoim stanem i możliwościami w zbliżeniu ze Stwórcą, tak, jak dla naukowcy tego świata odkrywa się możliwość wykorzystania go dla własnych celów.

Zapisany w: Kabała, Lekcja poranna, Nauka, Pytania i odpowiedzi, Zohar od KiRA - Bez komentarzy →

Każdy człowiek ma prawo do sprawdzenia, czy odpowiada mu to miejsce gdzie studiuje, jednak po sprawdzeniu musi on wybrać, bez dalszych wątpliwości i rozpocząć studia w wybranym miejscu. W przeciwnym razie nie może ujawnić Stwórcy i Jego świata.

Istnieją również grupy które twierdzą, że studiują stosując swoje własne metody, co nie jest w ogóle jasne, ponieważ jak może istnieć metoda, która nie została przekazana przez łańcuch kabalistów od nauczyciela do ucznia?

Nie jest to możliwe, aby otrzymać taką metodę samodzielne. Tylko Adam HaRiszon otrzymał tą metodę, że tak powiem z nieba, ujawnił ją sam i wszyscy inni otrzymali ją poprzez łańcuch kabalistów, nawet Abraham, który był początkowo bałwochwalcą, co oznacza, że zajmował się on co prawda duchową pracą, ale w odwrotnej formie, a następnie odkrył on sprzeczność. Kabała została przekazana Abrahamowi dwadzieścia pokoleń po Adamie HaRiszon.

Metodę rozpoznania można otrzymać tylko wtedy, jeśli przywiązuje się do nauczyciela i w taki sposób rozprzestrzenia się ona z góry na dół, poprzez łańcuch dusz. Jak możesz połączyć się sam z korzeniem, jeśli nie jesteś Adamem HaRiszon?

Tylko Adam HaRiszon jest połączony bezpośrednio ze Stwórcą. Inne dusze muszą otrzymywać od niego poprzez łańcuch, w zależności od ich pozycji w łańcuchu. Każdy otrzymuje od stojących przed nim, i wszyscy są połączeni w tym łańcuchu z korzeniami. Jest to cały system hierarchiczny, jak drzewo.

Ja znajduję się dokładnie w pewnym miejscu i mogę otrzymać tylko od tego bliskiego mi człowieka, od mojego wyższego. Do tego muszę zanulować się przed wyższym, jak niższy Parcuf anuluje sie przed wyższym w świecie duchowym.

Kiedy ludzie twierdzą, że otrzymują światło lub wgląd z góry lub we śnie, jest to wszystko niepoważne. Kontakt duchowy można mieć tylko wtedy, jeżeli w trakcie swojego życia znajdujesz sie obok kabalisty.

Jeśli osiągnąłeś tylko jeden punkt poprzez taki kontakt, możesz rozwinąć z niego wszystkie inne. Ale bez tego pierwszego punktu, nie masz odniesienia do dalszego rozwoju, jesteś oddzielony od drzewa, od całego systemu dusz.

Dlatego też, zawsze pyta się najpierw: „Kto był twoim nauczycielem? I skąd jesteś?”
Z tego powodu z wszystkich moich dyplomów nie mam ważniejszego dokumentu, niż mały artykuł z gazety, w którym napisano, że jestem nazwany wiernym uczniem i pierwszym asystentem Rabasza. Ponieważ jest to świadectwem, jak bardzo byłem połączony z Rabaszem.

Z lekcji do listu Baal HaSulama, 09.12.2010

Zapisany w: Dusza, Kabała, Lekcja poranna, Nauka, Praca duchowa, Stwórca, Światło od Kika - Bez komentarzy →

 Otrzymałem pytanie: Jeśli ARI był Mesjaszem ben Jossef (Mesjasz syn Jozefa), kim będzie drugi Mesjasz syna Dawida i kiedy on przyjdzie?

Moja odpowiedź: Sulam opisuje rozpowszechnianie nauki kabały wśród wszystkich narodów jako głos rogu Mesjasza. Mesjasz jest to siła, która naprawia dusze.

Czy wyraża się ona w działaniu człowieka, czy tylko na poziomie kierującej siły? To nie jest właściwie ważne, ponieważ cały ten proces nazwany jest Mesjasz ben Dawid.

Żyjemy w czasach, w których nauka kabały rozpowszechnia się na całym świecie, co prowadzi do ogólnej naprawy. Dlatego też epoka ta może być określana jako czas Mesjasza. Znajdujemy się w naszych czasach już na jej początku.

Świat musi zrozumieć, że wszystkie problemy i katastrofy są spowodowane tylko przez nasz brak naprawy.

Działanie Światła powoduje, że widzimy już nasze przyczyny do działania i samo działanie jako zło. W związku z tym odnosi się do czasów Mesjasza.

Wyzwolenie duchowe (Geula) oznacza ujawienie ogólnej siły emanacji. Jest napisane, że Mesjasz doprowadzi cały świat do Jerozolimy, aby uczyć Tory.”

Tora jest siłą, która tworzy w nas właściwość emanacji, a Jerusalem jest to pragnienie, w którym osiągniemy kontakt ze Stwórcą.
Ujawienie Światła dla naprawy tego pragnienia działa tak długo, dopóki nie osiągniemy pełnego wyzwolenia poprzez siłę Mesjasza, Światła, które  stopniowo  nam się ujawnia.

Lecz Mesjasz nie przyjdzie, dopóki nie osiągniemy na świecie wystarczającego rozpowszechniania nauki kabały. On nie może przyjść, dopóki cały świat jako całość, nie będzie świadomy i rozpozna potrzebę i konieczność naprawy.

Z lekcji do artykułu “Wprowadzenie do Panim Meirot” z 08.05.2010

Zapisany w: Kabała, Nauka, Tora, Świat od Kika - Bez komentarzy →

Otrzymałem pytanie: Jak przyczynił się Baal HaSulam do naprawy duszy, którą rozpoczął ARI?

Moja odpowiedź: АRI nie napisał nic sam. Dla niego pisał jego uczeń Marchu (Chaim Vital), i jego zapisy zostały opublikowane w przeciągu trzech pokoleń po śmierci ARI. Baal HaSulam wyjaśnił i usystematyzował cała naukę ARI. Przedtem nauka ARI nie była strukturyzowana i dlatego też było to niemożliwe, aby ją studiować. I wielu, którzy rozpoczęli studia ARI, przechodzili do studiowania dzieł Ramaka. Sam też studiowałem Ramaka, aż odkryłem dla mnie Baal HaSulama. Widziałem wielu kabalistów, którzy studiowali Ramaka zamiast nauki ARI, ponieważ w jego książkach wszystko było ułożone i jasne.

Podczas gdy dziela ARI nie były uporządkowane, Baal HaSulam usystematyzował je, napisał do nich komentarze i ozdobił wyjaśnieniami: trzy linie; pierwsze i drugie ograniczenie (Cimcumim), Stwórca i Aelan, Stwórca i stworzenie, definicje światów, Sfirot, Parcufim, NaRaNCHaY, КaCHaB, SoN, stworzył on zbiór rysunków wyższych światów - książkę Aelan. I choć brakuje niektórych części, które mógł on jeszcze usystematyzować (Adam Riszon, ciemne światy BYA), najwyraźniej nie chciał się tym zajmować. Bez Baal HaSulama nie mielibyśmy nauki od ARI. Bez niego nie byłoby możliwe, aby zrozumieć ARI. Jeśli teraz czytasz innych kabalistów to rozumiesz ich, ponieważ są ci zanane działa Baal HaSulama. Bez niego bylbyś zdezorientowany.

Nieważne co weźmiemy- książki o Chasidut- Ramaka lub Agra – rozumiemy je tylko dlatego, ponieważ najpierw studiujemy Baal HaSulama. Bez artykułów Rabasza nie moglibyśmy zrozumieć, co jest dziełem Stwórcy. Bez tych dwóch Kabalistow, którzy się wzajemnie uzupełniają – Rabasz uzupelniał swojego ojca aż do doskonałości - nie mielibyśmy prawidłowego podejścia i przygotowania do metody naprawy.

Z lekcji do artykułu „Przedmowa do „Panim Meirot““, 08.08.2010

Zapisany w: Duchowość, Lekcja poranna, Nauka od KiRA - Bez komentarzy →